در اتوبوس نشسته بوديم كه اذان از راديو پخش شد. جوان به راننده گفت:

 نگه داريد تا نماز  بخوانيم.

 راننده گفت: وقتي به قهوه خانه رسيديم، نگه مي دارم ولي جوان اصرار

 داشت كه همين  اول وقت نمازش را بخواند.

 بحث بالا گرفت تا اينكه بالاخره راننده تسليم شد و توقف كرد. جوان كنار

 جاده با آرامش كامل نمازش را خواند و سوار شد.

 بعد از سوار شدن  گفت: من به امام زمان(عج) قول داده ام كه نمازم را اول

 وقت بخوانم و بعد قصه خود را تعريف كرد.

 گفت: من در يك كشور اروپايي درس مي خواندم. محل اقامتم تا دانشگاه

 فاصله زيادي داشت و روزانه فقط يك اتوبوس اين مسير را طي مي كرد.

 يك روز كه براي آخرين آزمون فارغ التحصيلي عازم دانشگاه بودم ، اتوبوسِ

 پر از مسافر، وسط راه خراب شد و روشن نشد.  مسافران پياده شدند و

 كنار جاده منتظر ماندند تا وسيله اي پيدا شود و آنها را به مقصد برساند. من

 كه از اين وضعيت بسيار نگران بودم و وقت زيادي هم نداشتم، مرتب قدم

 مي زدم و به جاده نگاه مي كردم و حرص مي خوردم كه زحمات چندين

 ساله ام در آستانه سفر به ايران برباد رفت و...

 در همين اثنا در ذهنم خطور كرد كه در ايران وقتي مشكلي داشتيم، متوسل به امام زمان(عج) مي شديم و از او كمك مي خواستيم. با دل شكسته اشكم جاري شد . با خودم گفتم: يا صاحب الزمان(ع‍ج)! اگر امروز كمكم كني تا به امتحان برسم، قول مي دهم و متعهد مي شوم تا آخر عمر نمازم را هميشه اول وقت بخوانم!

 هنوز چند دقيقه اي نگذشته بود كه آقايي از دور آمد و با زبان محلي به

 راننده گفت: چي شده؟ بعد مقداري ماشين را دستكاري كرد و گفت: برو

 استارت بزن! ماشين خراب روشن شد و همه  خوشحال سوار شدند.

 من هم ازهمه اميدوارتر سوار شدم. همين كه اتوبوس خواست حركت كند،

 همان آقاي ناشناس بالا آمد و من را به اسم صدا زد و فرمود: قولي كه به ما دادي يادت نرود! نماز اول وقت را فراموش نكن!

 من كه نمي توانستم حرفي بزنم، فقط احساس كردم آقا رفت ومن او را

 نديدم! شروع كردم به اشك ريختن  و گريه كردن!

برگرفته از : مير مهر، مسعود پورسيدآقايي، ص 344 ( بااندك تصرف و تلخيص).