صبحِ بي تو، رنگ بعد از ظهر يک آدينه دارد

 بي‌تو حتي مهرباني حالتي از کينه دارد

بي‌تو مي‌گويند: تعطيل است کارِ عشق بازي

 عشق، اما کي خبر از شنبه و آدينه دارد

جُغد، بر ويرانه مي‌خواند به انکارِ تو اما

 خاک اين ويرانه‌ها، بويي از آن ويرانه دارد

خواستم از رنجشِ دوري بگويم، يادم آمد

 عشق با آزار، خويشاوندي ديرينه دارد

رويِ آنم نيست تا در آرزو، دستي برآرم

 اي خوش آن دستي که رنگِ آبرو از پينه دارد

در هواي عشقِ تو پر مي زند با بي قراري

 آن کبوترْ چاهيِ زخمي که او در سينه دارد

ناگهان قفلِ بزرگ تيرگي را مي‌گشايد

 آن که در دستش کليد شهر پر آيينه دارد

                                                       دکترقيصر امين پور

کاش مي دانستم دوري ات تا کجا سر کشيده است ؟

کاش مي دانستم که تو در کجا اقامت نمودي و کدام زمين و خاک تو را در برگرفته است ؟

 گران است بر من که خلق را ببينم و تو ديده نشوي ، نه آوازي و نه رازي از تو به گوشم نرسد .

گران است بر من که بلاها تو را احاطه کند و من سالم باشم .

گران است بر من که من بر تو بگريم و خلق از تو ، دست کشيده باشند .

گران است بر من که بر تو جاري گردد آنچه بر مردم جاري مي شود .

 جانم فداي تو غايبي که از ما کناره نداري !

جانم فداي تو دور شده اي که از ما دوري نگرفتي !

جانم فداي تو که آرزوي هر مشتاق آرزومندي از مرد و زن که تو را ياد آورند و ناله کنند !

جانم به فداي تو که نيمه شرافتي که همتاي ديگري ندارد !

 آيا معيني هست که طولاني کنم با او گريه و ناله را ؟

چه بغض ها به سینه ها رسوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

دوباره صبح ظهر عصر غروب شد نیامدی!

اي قوم در اين عزا بگرييد

                                             من مي‌گويم شما بگرييد